Özledim çok...

Yarış bitti dedeciğim... Nur içinde yat...

"Seni kaybettiğim sırada ben bu satırları yazıyordum...
http://felisesi.blogspot.com/2013/01/anlarn-degisimi.html?spref=fb
Meğer bembeyaz dağlarına yolculuğa çıkan senmişsin dedeciğim...
Anılarımda hayat bulacak bir güzel yolculuğa çıkıyormuşun...
Ananeme selam söyle olur mu?"

Sadece bunlar çıkabilmişti kalemimden...

Ama şimdi...

Özledim be dede...
Fenerbahçe Orduevi'nde ananemin yanından senin yanına koşmayı özledim.
Dedeeee biz geldik çamlıkta seni bekliyoruz....
Keşke ikinizde yanımda olsanız...
Ya da keşke ben tekrar altı yaşında olsam da zaman hiç geçmese...

Yaşadığım bütün zorlukları yine yaşamaya razıyım sizle öyle sıradan bir gün daha geçirebilmek için...

Ne kadar da çok varolmuşsunuz hayatımın içinde.
Her üç cümlemden birinde ananemin sözleri geçiyor.
Seninle nasıl uğraştığı geliyor aklıma...
Devamlı duraksayarak konuşuyorum artık...

Yıllar sonra tekrar Fenerbahçe Orduevi'ne gittiğimde gözüme herşey küçücük gelmişti.
Zamanın bu kadar hızlı geçebildiği hiç gelmemişti aklıma ama.
Hayatın bunu bana anlatması için sizin gitmeniz zorunlu muydu ki?

Yokluk böyle oturuyor insanın içine kara kara işte...

Zaman hiç geçmese keşke...

Annemle babama bakıyorum da...
İçim titriyor...

Sizin yaşayamadığınız, içinizde ukte kalan bütün huzurları, mutlulukları annemle, babam yaşar umarım.
Umarım bıraktığınız en büyük miras bu olur.
Elinizi üstümüzden hiç çekmeyin olur mu?

Zaman hiç geçmeseydi keşke...

Ölüm ne kadar da burnumuzun dibindeymiş...
Ananem öldüğünde daha küçüktüm anlayamamıştım.
Kendimi onun Armutlu'da olduğuna inandırmıştım.
Peki sen nerdesin dede?
Gittin mi ananeciğimin yanına?

İnanması ne kadar da güç geliyor...

Ama zaten hiç bir yerde değilmiş ki ananem yıllardır.
Burada benim ruhumdaymış...
Bunu anlamam için sekiz yıl geçmesi gerekiyormuş.

Ben sizi hep yaşatırım ki...

Eh üçüncü nesilim sonuçta...
Ananemin kopyasıymışım ya...

Öyle miymişim?

Ne güzel...
Ne büyük onur...

Hayatım boyunca yarısı kadar bile olabilsem ne mutlu bana...
Bana yol gösterir zaten Leman Hanım...

Ananem burda demiştim değil mi?

...

Sen de hoşgeldin dede....
İkinizi de çok seviyorum...