Boş

Başkalarının, başkalarına yaşattıklarının acılarını çekmekten yoruldum...

Üçüncü kişileri, geçmişleri, gelecekleri, hayatımda istemiyorum artık. O kadar çok çullandılarki hayatıma, çıktıklarında elimde koca bir sıfır kalıyor kendime dair, en az "boş"un "o"su kadar boş hissediyorum.

Can sıkıntısı, gece bulantısı... Hiç kimseye ithaf edilmemiş karışık cümleler...

Geri bakıyorum. Geçmişime dönüyorum. Boş bir umut var içimde, bir şeyin beni tutup yakalayıp bugünümden kurtarmasına dair. Gerçek olmuş mu olmamış mı bilemiyorum dileklerim. Bir yoldaş olamamış yanımda. Geriye bakmaktan bugünü, bugüne bakmaktan geleceği görememişim. Gülen bir grup yüz olamamış fotoğraf karelerimde, anımsadığım hep bir şikayet, bir acı, bir unutkanlık. Var olan gülücüklerse hepten yalan. Ne olmuş, nerede kopmuş bağlar kim bilir? Bir şey var ki o da elde kalan bomboş bir cam küre geçmişe ait.